Friday, 6 August 2010

പുറപെടുന്ന സന്ധ്യകള്‍

അങ്ങ് അകലെ ദൂരെ ചക്രവാളങ്ങള്‍ക്കും
അപ്പുറത്ത് ..
ഏതോ കിനാവിന്‍റെ പൊയ്കയില്‍
നീ എപ്പോള്‍ നീരാട്‌ന്നുണ്ടാവം
കനലായ് ഇന്നു പിറന്നെങ്കില്‍
ഞാന്‍ അതിന്‍ നിഴലായ് നിന്നെ പോതിഞ്ഞെനെ
മേഖമായ് ഇന്നു കൂടിയെങ്കില്‍
മഴയായി അവിടമാകെ പെയ്തോഴിഞ്ഞെനെ
പൂവായ് തളിര്‍ക്കം നമുക്കീ--
ശിഖരങ്ങളില്‍ രാവുകള്‍ പാര്‍ക്കാം
വാടുമ്പോള്‍ ഒരുമിച്ചു ചുംബിക്കാം -
ദേവദാരുവിന്‍ പാദുകങ്ങളെ ...
ചൂടുവാന്‍ തനിച്ചു പോകുമോ നീ?
എങ്കില്‍ വിടരാതിരികയവും നമുക്ക് നന്ന്...

തിലകം

സ്വപ്നമേ ഇന്നു നിന്‍റെ
കണ്ണുകള്‍ക്ക്‌ ഈറന്‍ നഷ്ടമായിരിക്കുന്നു
കര്‍ക്കിടകം വന്നിട്ടും
നീ ഉഷ്ണതാല്‍ വലയുന്നത് ഞാന്‍ അറിയുന്നു
എന്റെ സ്നേഹോഷ്ണതാല്‍...
തരുവാനില്ല എനിക്ക്-
വാക്കുകള്‍ അല്ലാതെ മറ്റൊന്നും , ഈ ജന്മം
സ്വീകരിച്ചാലും , ഉപേക്ഷിച്ചാലും
ഇതെന്‍റെ മുതല്‍ കൂട്ട്..
ശിഥിലം തകര്‍ന്നടിഞ്ഞ
നമ്മുടെ പഴയ പര്‍ണശാലയില്‍
നീ എന്നാണ് വരിക?
ശിഖരങ്ങള്‍ കത്തുന്നു,
വാക്കുകള്‍ മുറുകുന്നു,
പ്രാണന്‍ നോവുന്നു
സ്വപ്നമേ എന്‍റെ സ്വപ്നമേ---
ഇനി നിനക്ക് വരാം, ഈതു നിന്‍റെ സമയമാണ്
വന്നെന്‍റെ പ്രാണനില്‍ മുഴുവന്‍
കിതച്ചു നില്‍ക്കും-
ഈ അശ്വത്തെ
മോചിപിക്കുക ......

നിദ്ര

നക്ഷത്രം മങ്ങിയ ആകാശം
ഇരുട്ടിന്റെ മനിയരയെ പുല്‍കുമ്പോള്‍
എന്‍റെ സ്നേഹം, കത്തിച്ചു വെച്ച
വിലക്കുന്നു മീതെ പാറി വീണ
നിശാശലഭങ്ങള്‍ മാത്രമായിരുന്നു നിനക്ക്
കരുണയോടെ ഞാന്‍ തേടുകയാണ്
അത് ഇന്നെങ്കിലും ലഭിക്കുവാന്‍
മണിയറ മുട്ടിവിളിക്കുവാന്‍
സ്വര്‍ഗ്ഗ സുന്ദരിമാര്‍ക്ക്
സമയമില്ലപോലും...!!!!
ശരി, ഉറങ്ങി കൊള്ളുക നീ
ഞാനും എന്‍റെ നിദ്രയില്‍ ഒതുങ്ങട്ടെ....

പിന്‍വാക്ക്

നിന്‍റെ സ്നേഹ വായ്പുകളില്‍
ഞാനൊരു ഉയിര്തെഴുനേറ്റ പക്ഷിയായി
മധുരമുള്ള ഓര്‍മകളില്‍ നിന്നും
എന്‍റെ കവിതകള്‍ ജനിച്ചു
കടലായിരുന്നലോ നാമ്മുടെ സ്നേഹം
ഒരു നാള്‍ അറിയാതെ അതില്‍ ശക്തിയായ
കാറ്റ് കൊടും കാറ്റ് !
നീയും കേട്ടതല്ലേ അത്?
നീ ഒരു ഗരുഡ പക്ഷിയായ് പറന്നുയര്‍ന്നു
അപോഴാണ് ഞാന്‍ അറിഞ്ഞത്
രക്ഷപെടാന്‍ എനിക്ക് ചിറകുകള്‍ ഇല്ല .
എന്നും ഈ കടലിന്റെ ആഴങ്ങളില്‍ -
തനിയെ അവശേഷിക്കുന്നു
നക്ഷത്രങ്ങള്‍ എന്നും ആകാശങ്ങളില്‍
കാണാറുണ്ട് പക്ഷെ പിന്‍വിളിക്കായ്
ഒരനു നക്ഷത്രങ്ങളും അതിനു ശേഷം
എന്നെ നോക്കരെ ........ഇല്ല

Sunday, 4 April 2010

കൂടാറിയാത്ത കിളി ....


നിനക്ക് ഞാനൊരു ഭാരമായിരുന്നു എന്നും..
എന്‍റെ സ്നേഹ ചഷകം ഞാന്‍ നിറചപ്പോള്‍ ,
അത് നീ തട്ടി തെറിപിച്ചത് എന്തിനാവം?
മനസ്സ് മറയ്കപെടാതിരിക്കാന്‍
നീ അത് ഇറക്കി വെച്ചത് ,
എന്റെ ഹൃദയത്തിലാണ് ...
എപ്പോള്‍ അത് പേറുന്നത് ഞാന്‍ തനിച്ചാണ്..
പറഞ്ഞറിയിക്കാന്‍ കഴിയാത്ത ഭാരം
ഇനി ഏതു കൂട്ടില്‍ ഒതുക്കണം
കൂടാറിയാത്ത കിളിയെ പോലെ..



അത്മബലി..

കുറുകെ നടന്നതിലാവണം,
നമ്മള്‍ എന്തിനോ കണ്ടത് ..
നീ ഉറങ്ങിയതിനാലാവണം ,
ആ ശബ്ദം പിന്നെ കേള്‍ക്കാത്തത്..
വരഞ്ഞ ചിത്രങ്ങളും,ചിതലെടുത്ത ഓര്‍മകളും
തെളിഞ്ഞു നില്‍ക്കുമ്പോള്‍
മറച്ചുപിടിക്കാന്‍ ഇനി എന്താണ് നമുക്കിടയില്‍?

ഒരു വിലയില്ലാത്ത -
ഓര്‍മ്മകളും,ദുഖങ്ങളും മാത്രം
ബലികൊടുത്ത ചാരം പോലെ..
അത് ഞാന്‍ ഏതു നദിയിലാണ് ഒഴുകി കളയേണ്ടത്‌??


Thursday, 18 March 2010

പൂവിന്‍റെ നോവ്‌ ...

ഈ സ്നേഹം നിനക്ക് വെറുമൊരു
തണുപ്പ് ആയിരുന്നെങ്കില്‍ എന്തിനി
താഴ്വരകളില്‍ നമ്മള്‍ വെറുതെ കൂട് കൂട്ടി?
ഈ സ്നേഹം നിനക്കൊരു ചിരി മാത്രമായിരുന്നെങ്കില്‍
എന്തിനി ഈ ചഷകങ്ങള്‍ ഞാന്‍ നിറച്ചു തന്നു?
കാറ്റേ നിനക്ക് എന്‍റെ മണം മാത്രം മതിയെന്നോ?
പിന്നെ, എന്തിനെന്നെ നീ എത്രനാള്‍ പുല്‍കി?
വാടാറായി കാറ്റേ ഞാന്‍ വാടറായി
വിരിഞ്ഞ നാള്‍ അല്ലാതെ നീ വന്നില്ലിതുവഴി
ഇല്ലിനി, താങ്ങുവാന്‍ വയ്യ ചില്ലകള്‍ക്ക്
എന്‍റെ ഭാരം...
മൂന്ന്
നാള്‍ കൊണ്ടു
യവ്വനം എന്നില്‍ നിന്ന് പോയിരിക്കുന്നു ,
ഋതു മാറി വന്നിരിക്കുന്നു..
ചുംബിക്കുവാന്‍ കാര്‍വണ്ടും വന്നില്ല..
പൂജക്ക്‌ പോലും എടുത്തില്ല ഇതുവരെ ,
വരില്ലേ കാറ്റേ നീയെങ്കിലും, എന്‍റെ നിറയും
മരന്ദം തൂകരായ് .. എന്നെ നിന്‍റെ
ഇത്തിരി കുളിരാല്‍ പുല്കിയെങ്കില്‍,
മറു ജന്മം വസന്തമായ്‌ പിറന്നേനെ...
വരില്ലേ കാറ്റേ നീ വരികയില്ലേ ?