മേഘ്കതിന്റെ മൊഴി ചൊല്ലല്‍

മേഘ്കങ്ങള്‍ ആകാശത്തിന്റെ നീലിമയില്‍
ഒരു പട്ടുഉറുമാലായി തൂങ്ങി കിടക്കുന്നു
മാനത്തെ വസന്തങ്ങളില്‍ അത്
പുലര്‍കാല ചന്ദ്രനെ പോലെ
സൌരഭ്യം ചൊരിയുന്നു.
മാലാഖമാരുടെ ആസ്ലെഷന്നതാല്‍
മഴപോലും പെയ്യിക്കാന്‍ മറന്നവ
സ്വപ്നങ്ങളില്‍ ആണ്ടു ഉറങ്ങുന്നു
പതിനാലാം രാവിലെ ചന്ദ്രന്
തൂവെള്ള പട്ടാലൊരു മഞ്ചം പണിയുന്നു


വസന്തം മാറി, വര്‍ഷമെതി
ഇനി പിരിയാതെ വയ്യ, -
പെയ്യാതെ വയ്യ
പട്ടുറുമാല്‍ വലിച്ചു കീറുന്നു
മൈലാഞ്ചി പതിച്ച കൈകള്‍ പോലെ
അന്തിവെട്ടം അവയ്ക്ക് മീതെ പറ്റിപിടിക്കുന്നു
വികൃതമായ മുഖത്തോടെ,,
ഗദ്യന്തരമില്ലാത്ത കുറ്റവാളികളെ പോലെ
മേഘ പടലങ്ങള്‍-
അകന്നു വഴിമാരികൊണ്ടു
ആകാശ നീലിമയില്‍ അലിഞ്ഞലിഞ്ഞു
ഇല്ലാതെ ആവും..
ഒരു മൊഴി ചോല്ലലിന്റെ ഓര്‍മപെടുത്തല്‍ പോലെ...


----------(വിനു) ------------

മുഖം മൂടി ധരിച്ച കള്ളന്‍മാര്‍ (കുറിപ്പ്,18/08/10,ബുധന്‍ )

വളരെ നാളുകള്‍ക്കു ശേഷം ഇന്നേക്ക് മഴ പെയ്തിരിക്കുന്നു. പക്ഷെ അതിനു ഭൂമിയെ തണുപ്പിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. ഒന്നാലോചിക്കുമ്പോള്‍ പല കാര്യങ്ങളും അങ്ങിനെ ആണെന്ന് തോന്നി പോകുന്നു. ജീവിതത്തില്‍ എത്ര മഴ പെയ്താലും പൂക്കള്‍ വിരിഞ്ഞാലും നമ്മളൊന്നും ശാന്താരോ, സംത്രിപ്തരോ, സന്തോഷവാന്മാരോ ആയെന്നു വരില്ല . അതിനു തന്‍റെതായ ന്യായങ്ങളും വിശദീകരണങ്ങളും വേറെ.. പിന്നെ ' വിധി ' എന്നാ രണ്ടു അക്ഷരത്തില്‍ പഴിചാരുവാന്‍ നമ്മള്‍ മിടുക്കരുമാണ്. ഈ കാലത്തിനെ വേറൊരു കോണില്‍ നിന്നും നോക്കുമ്പോള്‍ പിറന്നു വീഴുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ മുതല്‍ ജീവിതത്തിന്റെ പല എടുകളിലൂടെയും,അറിയാത്ത അനുഭവങ്ങളിലൂടെയും കടന്നു വന്നവരാണ്. ഒരു ദിവസം കൊണ്ട് ഒരായിരം വര്‍ഷങ്ങള്‍ കഴിച്ചു കൂട്ടിയവരെ പോലെ. അതില്‍ അറിയാത്തതും, കാണാത്തതുമായ വികാരങ്ങളാവം അടുത്ത ജന്‍മത്തില്‍ നമുക്ക് ഓരോര്‍ത്തര്‍ക്കും ചെയ്യാന്‍ കല്പിക്കപെടുന്നത് ഇന്നു എനിക്ക് തോന്നി പോകുന്നു.. ബാല്യകാലത്തിലെ സന്തോഷവും ,കളികളും നമുക്ക് തിരിച്ചു കിട്ടുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു പക്ഷെ പലപ്പോഴും അത് സംഭവിക്കാറില്ല . എന്‍റെ ബാല്യത്തില്‍ ഞാന്‍ കരുതി എനിക്ക് മുഖ കുരുക്കള്‍ വരില്ലെന്ന്, എന്നാല്‍ അവ വന്നു മായുവാന്‍ തുടങ്ങുന്ന പാടുകള്‍ ഇന്നും അവശേഷിക്കുന്നു. അപ്പോള്‍ ഞാന്‍ മനസ്സിലാക്കി ,എല്ലാം മായുവാനും മായ്ക്കുവാനും കഴിയുന്നത്‌ മാത്രമാണെന്ന്. ഈ ജീവിതവും അത്രമാത്രമാണെന്ന് നിശംശയം തോന്നി പോകുന്നു. എന്‍റെ വീടിന്‍റെ തെക്ക് വശത്ത് പേരറിയാത്ത ഒരു ചെടി തഴച്ചു വളരുന്നുണ്ട്, ഇന്നത്തെ മഴ അതിനു സന്തോഷം കൊടുത്തിരിക്കണം. കുമ്പളമാണെന്നും , മത്തനെന്നും പല അഭിപ്രായങ്ങള്‍ ..അത് സമീപത്തെ വൃക്ഷത്തെ കെട്ടി പുണര്‍ന്നിരിക്കുന്നു, സുഗന്ധം പരത്താത്ത മനോഹരമായ പൂക്കള്‍ വിരിയിച്ച് അത് വളര്‍ന്നു പന്തലിക്കുന്നു .ഫലം തരുന്നതിനു മുന്നേ വേരോടെ അഴുകി മണ്ണിനെ പ്രാപികുമെന്ന സത്യം വളരെ ദുഖത്തോടെ ഞാന്‍ മനസ്സിലാക്കുന്നു.

കുറച്ചു നാളുകളായ് രാത്രിയില്‍ തട്ടിന്‍ പുറത്തെ എലികള്‍ വളരെ വേഗം ഓടുകയും നടക്കുകയും ചെയ്യുന്നത്പട്ടാളകാരുടെ ബൂട്ടിന്റെ ശബ്ദം പോലെ എനിക്ക് തോന്നാറുണ്ട്‌. അതിനി ,യുദ്ധത്തില്‍ നിന്ന് ഒളിച്ചോടിയ എന്നെ തടവിലാക്കാന്‍ വരുന്ന പടയാളികള്‍ ആണെന്ന് വിചാരിക്കുന്നു. ഉറക്കത്തില്‍ നിന്ന് പെട്ടന്ന് കണ്ണുകള്‍തുറക്കുമ്പോള്‍ ചുറ്റും ഇരുട്ടു മാത്രമേ ഞാന്‍ കാണുന്നുള്ളൂ . അത് ഇരുട്ടാനെന്ന ബോധം കൊണ്ട് മാത്രം എന്‍റെകണ്ണിന്‍റെ കാഴ്ച്ച നിലനില്‍ക്കുന്നു ഇന്നു ഞാന്‍ ബോധാവാനകുന്നു. കണ്ണട ഊരി മാറ്റുമ്പോള്‍ അന്ധതയുടെ ആഴംഎത്രത്തോളം ഭീകരമാണ്? അത് ഊരുമ്പോള്‍ വെറും മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിന്റെ ഇപ്പുറമാണ ഞാനെന്ന സത്യം ഓരോ നിമിഷവും ഞെട്ടിക്കുന്നു. ഖോരമായ ഇരുട്ടിന്‍റെ വിശപ്പ്‌ ഞാന്‍ അനുഭവിച്ചു അറിയുന്നു എന്നെഗ്രഹികാനുള്ള അതിന്‍റെ വെപ്രാളവും.. വീട്ടില്‍ ഒരു പൂച്ചയെ വളര്‍ത്തി തുടങ്ങിയതിനു ശേഷമാണ് പട്ടാളക്കാര്‍ വഴി മാറി സഞ്ചരിച്ച്‌ തുടങ്ങിയത്. ഇപോഴത്തെ അവതാരകര്‍ ആരെന്നോ, മുഖം മൂടി ധരിച്ച കള്ളന്‍മാര്‍ , അവര്‍ വീടിനു ചുറ്റും കറങ്ങി നടക്കുന്നുണ്ട് മഴയെന്നോ വെയിലെന്നോ ഇല്ലാതെ.. പതിനൊന്നു മണിയോടടുക്കുംപോള്‍ അവരുടെ വരവിന്‍റെ ലക്ഷണങ്ങള്‍ എനിക്ക് മനസ്സിലാവും. മുഖം മൂടി ധരിച്ചടു കൊണ്ടാണോ എന്ന്എനിക്ക്അറിയില്ല അവരുടെ മുഖം വ്യക്തമല്ല, കൈകള്‍ ബാലിഷ്ടമാണ്. അവരുടെ സ്വരനിശ്വാസങ്ങളും,ഹൃദയതുടിപ്പുകളും ഞാന്‍ നിശബ്ധമായ കൂരിരുട്ടില്‍ അനുഭവിച്ചറിയുന്നു. പൂടിയിട്ട മുറിയില്‍ എങ്ങനെയാണ് അവര്‍ വരുന്നത് എന്ന് ഓര്‍ത്തു പലപ്പോഴും ഞാന്‍ അതിശയിക്കാറുണ്ട്. മുറിയില്‍ എത്തിയാല്‍, കൂജയില്‍ നിന്നും വെള്ളം കുടിക്കുനതിന്റെ ശബ്ദം കേള്‍ക്കാം, പിന്നെ അവിടെ ഉറപിച്ചിട്ടുള്ള കസേരയില്‍ ഇരിക്കുന്നു . ആദ്യം എനിക്ക് അവരോടു തോന്നിയ ഭയം എപ്പോള്‍ തോന്നുന്നില്ല. അവര്‍ എന്‍റെ സ്നേഹിതരാണ്ഇപ്പോള്‍ . അവരുടെ ആഗമനം നാരന്തി പൂകളുടെ മണം മുറിയില്‍ നിറക്കുന്നു. അത് വീണ്ടും എനിക്ക് സന്തോഷവും പ്രതീക്ഷകളും സമ്മാനിക്കുന്നു. പക്ഷെ എന്തിനാവം അവര്‍ എന്‍റെ വീട് കൊള്ളയടിക്കാന്‍ മുതിരുന്നത്? ഒരു കാര്യം പറയാന്‍ മറന്നു, പട്ടാളക്കാരെ ഓടിക്കാന്‍ വേണ്ടിവളര്‍ത്തിയ പൂച്ചയെ ഇന്നലെ വീടിലെ പട്ടികള്‍ കടിച്ചു കൊന്നു. വീണ്ടും ഞാന്‍ ആ അരോചകമായ ശബ്ദംകേള്‍ക്കാന്‍ നിയോഗിക്കപെട്ടിരിക്കുന്നു! പക്ഷെ അവരോടു ഒന്ന് പറഞ്ഞോട്ടെ ,എനിക്ക് യുദ്ധത്തിനു തീരെ താല്പര്യമില്ല. എന്നെ അതിനു ക്ഷണിക്കരുത്. രാഷ്ട്രീയത്തില്‍ ഉയരാനോ, സാഹിത്യത്തില്‍ പ്രശോഭിക്കാനോ എനിക്ക് തീരെ കഴിയില്ല. നിങ്ങളുടെ രാജ്യം ഇന്നു ശബ്ധതാല്‍ അലങ്കോല പെട്ടിരിക്കുന്നതായി ഞാന്‍ അറിയുന്നു.. ഞാന്‍ നിശബ്ദതയെ സ്നേഹിക്കുന്നു ,ആ ഏകാന്തതയില്‍ മാത്രമേ എനിക്ക് രക്ഷയുള്ളൂ എന്നും മനസ്സിലാകുന്നു.

മുഖം മൂടി ധരിച്ച കള്ളന്മാര്‍ ഇനി വരാതിരിക്കുമോ ? വരുന്നെങ്കില്‍ വരട്ടെ ,കൂജയില്‍ ഇന്നും വെള്ളം ഉണ്ട്‌ , അത് കുടിച്ചു അവര്‍ക്ക് ദാഹം മാറ്റി പഴയതുപോലെ തിരിച്ചു പോകാം .പക്ഷെ എന്‍റെ ഉറക്കത്തിനു വിഘ്നം വരുത്തരുത്.
----------(വിനു)----- 18/08/2010

ഉണ്ണി കണ്ണന് ...

മണിമുകില്‍ വര്‍ണ്ണ നിന്‍
മണിനാദം പോല്‍
മാറിലണിയാന്‍ എന്നുമീ ,മരതകമാല
ഗോകുലം തന്നിലെ, ഗോപാലക നിന്‍റെ
വിശ്വദര്‍ശനം ഒക്കെയും വികൃതിയല്ലേ?
മായ കണ്ണാ, അമ്പാടി വാസാ,
മധുര ഗാനങ്ങള്‍ ഒക്കെയും
അധരത്തിലെ മുരളി രാഗത്തിന്‍ ശ്രുതിയല്ലേ?
മഞ്ഞുള നായനാ, മാണിക്മൂറും
ഈ മൌലിയിലെന്തേ
മാനസ രാഗത്തിന്‍ മന്ദാരങ്ങള്‍?
രാജീവ നായനാ ഈ താളത്തില്‍
നീ ആടുമ്പോള്‍ ജന്മങ്ങള്‍..
എത്രയോ പുണ്യമാകും?

യമുനാതടങ്ങള്‍ ഒഴുകി ഒഴുകി
രാധ മാധവ കഥ പറയുന്നു..
നേദിച്ച് നേദിച്ച് നിവേദ്യം
നിന്‍റെ ഉണ്ണി വയറു നിറയ്ക്കുന്നു
മുത്തെ മുരളികയൂതി-
ഇന്നും നീ ആ തടങ്ങളില്‍ നില്‍ക്കാറുണ്ടോ?
മധു ചൊരിയും നിന്‍ ചൊടി ഇണകള്‍ നോക്കി
ഗോപികമാര്‍ മതിമറക്കാരുണ്ടോ?

കണ്ണാ! നീ എത്രയോ ജന്മനങ്ങല്‍ക്കുമുന്പേ
ഈ ദാസന്‍റെ ഉറ്റ തോഴന്‍
ഒരുപിടി അവിലുപോലും നല്‍കുവാന്‍
ഇല്ലാത്ത പാമാരന്റെ സഹയാത്രികന്‍!
ചൈത്ര തീരങ്ങളില്‍ നീ അണയുവാന്‍
താമസമെന്തേ കണ്ണാ?
മയില്പീലികാവുകള്‍ പൂത്തു തുടങ്ങി
കാത്തിരിക്കുന്നു കളിത്തോഴര്‍..
കണ്ണാ, നിന്നെ കാത്തിരിക്കുന്നു...

------(വിനു)----

ശിക്ഷ

സ്നേഹമേ നിന്നോട് ഞാന്‍
അടുത്തതാണോ തെറ്റ്?
ഉള്‍വലയങ്ങളില്‍ നിന്നും
ഒഴിഞ്ഞു മാറാന്‍ ശ്രെമിച്ചിട്ടും
നിന്നെയും വഹിച്ചതിനാലാണോ ഈ പിഴ?
ശിശിരകാറ്റ് പുല്‍കുംപോഴും
ശരീരം വേദനിക്കുന്നു, എങ്കിലും
മനസ്സ് സുഖം കൊണ്ട്‌ നിറയുന്നു
ആ ഇരുട്ടിലും അടഞ്ഞ മിഴികള്‍
മുകളിലേക്ക് നോക്കി ഞാന്‍
വിളിച്ചത് ദൈവതിനൈ ആയിരുന്നോ?
അത് അറിയാത്തതിനാണോ
ഈ ഉപേക്ഷ?
നിന്‍റെ ബന്ദനതിലായ ആത്മാകള്‍
ഇവിടെ വെളിച്ചം കാണാതെ ഉഴറുന്നു..
ഈ കവാടം തുറക്കാനുള്ള മന്ത്രം
മറന്നുപോയതാണ്‌ തെറ്റെങ്കില്‍ ..
"കൂട്ടത്തില്‍ തെറ്റുചെയ്യാത്തവര്‍
ആദ്യത്തെ കല്ലുമായി മുന്നോട്ടു വരിക!"

SHADOW

Oh! My shadow don't follow me
Go to other side
And blow a new light in me
Now i am one of the rest
In the mysterious world
I don't have no time for
Quest your pleasure and sorrow

The Januvary rain flowing
In my heart from the paradise
I can understand the feel of -
Your presence in that
Ya! the array of cloud
Become a companion to me..

Slowly, very slowly i am
Reaching the windows of dreams
You know? now i am not here
Really i am not here
Last one i have a request to you
I don't know you,
Oh my shadow
Don't follow me again.

.....vinu...

നിഴല്‍ (കഥ)

എന്‍റെ മകള്‍ അമ്മുവിന്‍റെ പിറന്നാളിന്റെ അന്നായിരുന്നു അടുക്കിവെച്ച സാധനങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ നിന്നും എനിക്ക് ആ കത്ത് കിട്ടിയത്. പോസ്റ്റ്‌ കാര്‍ഡിന്റെ വടിവൊത്ത അക്ഷരങ്ങള്‍ നോക്കി ഞാന്‍ കണ്ണും നട്ടിരുന്നു. ചിലഅക്ഷരങ്ങളും വാക്കുകളും അവ്യക്തമാം വണ്ണം ചിതലെടുതിരിക്കുന്നു. അതിന്‍റെ അവസാനത്തെ ഭാഗം ഒരു ഗര്‍ത്തം ആയി രൂപാന്തര പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഈത് ദേവുവിന്റെ കത്ത് തന്നെ ആണ് അക്ഷരം കണ്ടു അത്‌ മനസ്സിലാക്കുവാന്‍ എനിക്ക് ബുദ്ധിമുട്ടേണ്ടി വന്നില്ല. പതിനഞ്ച് വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുന്‍പേ എന്‍റെ കളികൂടുകാരിആയിരുന്നു ദേവു. എനിക്കവളോട് പ്രേമം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല എങ്കിലും അവളുടെ മുടിക്കെടിലെ എണ്ണയുടെ മണംഅവളിലേക്ക്‌ എന്നെ എപ്പോഴും അടുപ്പിച്ചിരുന്നു. വയല്‍ വരമ്പില്‍ കാല്‍തെറ്റി വീണപ്പോള്‍ ഒഴുക്ക് ചാലില്‍പോയി കാല്‍ കഴുകിയതും, എന്നെ ആ വെള്ളത്തില്‍ തള്ളിഇട്ട് അവള്‍ ഓടി പോയതും, തെച്ചി കാവില്‍ പോയിതൊഴുതുമടങ്ങുമ്പോള്‍ കൂടുകാരെകൂടി അവളെ പേടിപ്പിച്ചതും, എല്ലാം ഇന്നലത്തെ പോലെ തന്നെ തോന്നുന്നു..


മെഡിക്കല്‍ പഠനത്തിനായ് ഞാന്‍ നഗരത്തില്‍ വന്നപ്പോള്‍ ദേവു എന്‍റെ മനസ്സില്‍ നിന്നും മഞ്ഞോ എന്നെനിക്കുഅറിയില്ല ആ കാലമെല്ലാം വളരെ പെട്ടന്ന് കഴിഞ്ഞതായിട്ടാണ് എനിക്ക് തോന്നിയത്, പഠനവും ജോലിത്തിരക്കുംകാരണം ഞാന്‍ അതെല്ലാം മറന്നു പോവുകയായിരുന്നോ ? ദേവുവിനെ മനസ്സിലാകാതെ ,അവളുടെ സ്നേഹംമനസ്സിലാകാതെ ഞാന്‍ നടന്നു വെന്നോ? എപ്പോഴും ഈ ചോദ്യങ്ങള്‍ക്കൊന്നും ഉത്തരം എന്‍റെ പക്കല്‍ ഇല്ല. എങ്കിലുംദേവു എന്‍റെ മനസ്സില്‍നിന്നും ഓരോ നാള്‍ കഴിയും തോറും മാഞ്ഞു പോവുകയായിരുന്നു. കഴിയുന്നതുംഓര്‍കാതിരിക്കാന്‍ ശ്രേമിച്ചു, അവളുടെ കത്തുകള്‍ക്കൊന്നും ഞാന്‍ മറുപടിയും അയച്ചില്ല. മെഡിക്കല്‍ പഠനം കഴിയാറായ അവസാനത്തെ നാളുകളിലാണ്‌ എനിക്ക് അവളുടെ അമ്മയുടെ കത്ത് കിട്ടിയത് " ദേവു സ്വന്തം ഇഷ്ടപ്രകാരംആശ്രമത്തിലേക്കു പോയിരിക്കുന്നു"... അങ്ങനെ ആശ്രമത്തില്‍ പോയി ജീവിതം ഹോമിക്കാന്‍ മാത്രം ദേവു മാറിപോയി ഇന്നു അറിഞ്ഞ സമയം സത്യത്തില്‍ എനിക്ക് അത്ഭുതമാണ് തോന്നിയത്. " എന്തിനായിരുന്നു കുട്ടി ഈഒളിച്ചോട്ടം, ഈ ആശ്രമ വാസം? ...

ആ കത്ത് കിട്ടികഴിഞ്ഞ് മൂനാമത്തെ മാസം ഞാന്‍ സഹപാഠിയായ രാധാമാണിയെ വിവാഹം കഴിച്ചു. അതിനുശേഷം ജീവിതത്തിന്റെയും ,ഉധ്യോഗതിന്റെയും തിരക്കുകള്‍.. അതിനിടയില്‍ ഞാന്‍ ദേവുവിനെ ഒര്തിട്ടേ ഇല്ല. ഈ കത്ത് കണ്ടപോഴാണ് ഇതൊക്കെ... എവിടെയായാലും എന്‍റെ കളികൂടുകാരി ദേവു സുഖമായി തന്നെഎരികട്ടെ. ശരിക്കും ഞാന്‍ ഒരു ക്രൂരനാണോ? ദേവുവിന്റെ അപക്വമായ കത്തുകല്‍ക്കൊക്കെ ഞാന്‍ മറുപടിഎഴുതണമായിരുന്നോ? അതൊരു കവ്മാര പ്രണയം മാത്രമായിരുന്നെങ്കില്‍ എന്തിനു ഇങ്ങനെ അവള്‍ ജീവിതംഹോമിക്കുന്നു? ചിന്തകള്‍ ഭ്രാന്തമായി എന്നെ വേട്ടയാടുന്നു.. അവളുടെ ഓര്‍മ്മകള്‍ ഇന്നുമുതല്‍ക്കു വീണ്ടും ഒരുനിഴലായ് എന്നെ പിന്തുടരുമോ ഇന്നു ഞാന്‍ ഭയക്കുന്നു... ഒരു മാപ് ചോദിക്കല്‍ എന്‍റെ മനസാക്ഷിക്ക്ആവശ്യമാണെങ്കില്‍ എന്‍റെ പ്രിയപ്പെട്ട കൂട്ടുക്കാരി ഞാന്‍ നിന്നോടിതാ മാപ്പ് ചോദിച്ചിരിക്കുന്നു .. ഈ കത്ത് ഞാന്‍ഇവിടെത്തന്നെ വെക്കുന്നു ഇതിവിടെ ഒരു ചിതല്‍ പുറ്റായി മാറട്ടെ ... ഒരു ബാല്യകാലത്തിന്റെ ഓര്‍മകളുടെസ്മാരകം പോലെ....

------------(വിനു) ----------

അരമനയിലെ ബോഗന്‍ വില്ലകള്‍... (കഥ)

റോഡില്‍ മുഴുവനും പൊടി പരത്തി ചീറി പാഞ്ഞു വന്ന കാറ്‌, പള്ളി അരമനയിലെ മതിലിനു
മുന്‍ വശത്തായി പാര്‍ക്ക് ചെയ്തു. പള്ളിയില്‍ അപ്പോള്‍ അവസാനത്തെ ആരാധനാ മണിയും മുഴങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ഉറങ്ങി കിടന്ന തന്‍റെ കുഞ്ഞിനേയും എടുത്തു അവള്‍ പള്ളിയുടെ പടികള്‍ കയറുമ്പോള്‍ കാലുകള്‍വിറക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പതിവില്ലാത്ത മുഖം കണ്ടപ്പോള്‍ ആളുകള്‍ എല്ലാം അവളെ സൂക്ഷിച്ചുനോക്കികൊണ്ടിരുന്നു. ഇന്നു ഞായറാഴ്ച ആണെന്നുള്ള ബോധം അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു വിശുദ്ധിയുടെ പ്രതീതിഉളവാക്കി.

പ്രാര്‍ത്ഥന കഴിഞ്ഞ് പുറത്തു ഇറങ്ങിയപ്പോള്‍ ആണ് , അവള്‍ ആ കാഴ്ച കണ്ടത് ഫാദര്‍ ക്ലെമെന്റ്റ് ! അദേഹം ഇപ്പോള്‍ വല്ലാതെ ക്ഷീണിച്ചിരിക്കുന്നു, കാലത്തിന്‍റെ മാറ്റം കാരണം ജരാനരകള്‍ ബാധിച്ചിരിക്കുന്നു . ഊന്നുവടിയും, ചെറിയൊരു കൂനലും ഒരു രോഗിയുടെ അവസ്ഥ ഫതെരില്‍ വിളിച്ചു കാട്ടുന്നു. അവള്‍ ഫതെരിനടുതെക്ക് ചെന്ന് അദേഹത്തിന് നേരെ കൈകല്‍ കൂപ്പി നിന്നു. അവളെ അടുത്ത് കണ്ടതും ഫാദര്‍ആച്ചര്യതോടെ വിളിച്ചു "മരിയ"! കൂപ്പി നിന്ന രണ്ടു കൈകളും ചേര്‍ത്ത് പിടിച്ചു വാത്സല്യത്തോടെ സൂക്ഷിച്ചുനോക്കി. " അതെ ഫാദര്‍ വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം ഞാന്‍ വീണ്ടും വന്നിരിക്കുന്നു, എവിടെ നിന്നു എങ്ങനെ പോയോഅങ്ങനെ തന്നെ.." ഫാദര്‍ അവളെ നോക്കി കണ്ണുകള്‍ വേഗത്തില്‍ ചലിപ്പിച്ചു ആ ചാഞ്ചാട്ടം അവളെ കാലത്തിന്‍റെതിരശീലക്കു പിന്നിലേക്ക്‌ കൂട്ടി കൊണ്ട് പോയി.

ഒരു കാലത്ത് ഈ സെമിനാര്യിലെ അനാഥ ബാലികയായിരുന്നു മരിയ. പഠിപ്പിച്ചതും വളര്ത്തിയതുമെല്ലാംഫാദര്‍ ക്ലെമെന്റ്റ് ആയിരുന്നു. പഠന കാലത്ത് സ്നേഹിച്ച പുരുഷന്‍ ഡാനിയലിനെ വിവാഹം കഴിച്ചു. ഇത്തിരിവൈകിയാണെങ്കിലും ആ ബന്ധത്തില്‍ മൂന്നു വയസ്സുള്ള ഒരു മകനും അവള്‍ക്കുണ്ട്‌. ഇന്നു ഡാനിയല്‍ ഈലോകത്തില്‍ ഇല്ല. മൂന്ന് വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുന്‍പ് ഇതു പോലൊരു ഞായറാഴ്ച ഡാനിയേല്‍ ജീവനു തുല്യംസ്നേഹിച്ചിരുന്ന മരിയയെയും, മകനെയും തനിച്ചാക്കി ഈ ലോകത്തുനിന്നും പോയി. മരണം എന്തെന്ന് പോലുംചിന്തിക്കാത്ത ജീവിതങ്ങളിലെക്കാന് കറുത്ത മുഖം മൂടി ധരിച്ച മൃത്യു കടന്നു വരുന്നതെന്ന് അവള്‍ ഒരുമിഷം ചിന്തിച്ചു പോയി. അല്ലെങ്കില്‍ എന്തിനാവം തന്‍റെ ജീവനായിരുന്ന ഡാനിയേല്‍ വെറുമൊരു അക്സിടെന്റില്‍മരണപ്പെടണം? ധെയവം ചിലസമയം ക്രൂരന്‍ ആയിരിക്കാം. സ്നേഹം പകുത്തു മാറ്റാന്‍ അവര്‍ക്ക് അസാമാന്യമായ കഴിവുതന്നെ ഉണ്ടെന്നു തോന്നി പോകുന്നു. മറിയയുടെ കണ്ണുകള്‍ ഈറന്‍ അണിഞ്ഞു..

മരിയ ഇന്നു മദിരാശിയിലെ ഒരു വൃദ്ധസടനതിന്റെ മേല്നോട്ടകാരിയായി പ്രവര്‍ത്തിച്ചു വരുന്നു. അനാഥരെയും , ആശരനരെയും തന്നാല്‍ കഴിയുന്ന വിധം പരിപാലിച്ചു പോകുന്നു. അവരുടെ സ്നേഹത്തില്‍ദുഃഖങ്ങള്‍ എല്ലാം മറക്കുന്നു... താന്‍ അനാഥ അല്ലെന്നുള്ള ബോധം മാറ്റുന്നത് അവരോടോതുള്ള ജീവിതമാണ്. എങ്കിലും വര്‍ഷത്തിലൊരിക്കല്‍ ജനുവരി മാസത്തിലെ ഈ ഞായറാഴ്ച മരിയ എവിടെ വരും, കാരണം അവളുടെഎല്ലാമെല്ലാമായിരുന്ന ഡാനിയേല്‍ ഉറങ്ങുന്നത് ഈ മണ്ണിലാണ് . ഡാനിയെലിനു വേണ്ടി പ്രാര്‍ഥിക്കുമ്പോള്‍ആരൊക്കെയോ തനിക്കു ഉള്ളതുപോലെ , പ്രതിസന്തികളില്‍ തളരാതെ ജീവിതത്തെ കര്മാനിരതയായി അവള്‍ മുന്നോട്ടുകൊണ്ടുപോകുന്നു. അനാധത്വത്തിന്റെ കയ്പ് നീര് അനുഭവിക്കുന്ന എല്ലാവരെയും സ്നേഹിക്കുക കാരണംഅതിന്റെ വേദന നന്നായ് അറിഞ്ഞവള്‍ ആണ് മരിയ.

കൈയില്‍ ഇരുന്ന കുഞ്ഞ് ഉറക്കം ഉണര്‍ന്ന്‌ വിശാപിന്റെ ലക്ഷണങ്ങള്‍ കാട്ടിയപ്പോള്‍ രണ്ടു മൂന്നു ബിസ്കെറ്റ് തുണ്ടുകള്‍ അവള്‍ അവനു നല്‍കി. " എന്താ ഇവന്‍റെ പേര്?" വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തില്‍ പ്രകടമാകുന്നവാത്സല്യത്തോടെ ഫാദര്‍ ക്ലെമന്റ്റ് ചോദിച്ചു. " ഡാനി" മരിയ മറുപടി പറഞ്ഞു. " മരിയ ഇന്നു നീ മാലാഖയായിരിക്കുന്നു , കരുണയും ദയയും കൂടികലര്‍ന്നു നീ അനുന്ഗ്രഹിക്ക പെട്ടവള്‍ ആയിരിക്കുന്നു. ദൈവഠ നിന്നെ വളര്‍ത്തട്ടെ മകളെ" തന്‍റെ ശുഷ്കിച്ച കൈകള്‍ അവളുടെ തലയില്‍ വെച്ച് ഫാദര്‍ പറഞ്ഞു. അദേഹത്തിന്നില്‍ക്കുവാന്‍ തീരെ കഴിയുമായിരുന്നില്ല. അടുത്ത് നിന്ന ഒരു പയ്യന്‍ ഫതെറിനെ പിടിച്ചുകൊണ്ടു പള്ളിഅരമനയിലേക്കു പോയി. ഫതെറിന്റെ ഓരോ നടത്തത്തിലും അവള്‍ ബാല്യത്തിലെ തന്‍റെ പിച്ചവേയ്പുകള്‍കണ്ടു . കണ്ണില്‍ നിന്നും ആ കാഴ്ച മറയുന്നത് വരെ അവള്‍ അവിടെ തന്നെ നിന്നു. അടുത്ത തന്‍റെ വരവില്‍ഫതെറിനെ കാണാന്‍ കഴിയുമോ എന്ന ചോദ്യം അവളുടെ മനസ്സിനെ വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥയാക്കി.

കുഞ്ഞിനേയും കൊണ്ടു അവള്‍ ദാനിയലിന്റെ കല്ലറക്ക് അരികിലേക്ക് നീങ്ങി. ഈ പ്രാവശ്യംഅരമനയിലെ ബോഗന്‍ വില്ലകള്‍ ഒരുപാട് പൂത്തിരിക്കുന്നു. ഉച്ചവെയില്‍ മെല്ലെ മഞ്ഞ മെല്ലെ മഞ്ഞു കവചങ്ങളെമുറിച്ചുകടന്ന്‌ ഓരോ പൂക്ളിലും പ്രകാശിക്കുന്നതായി അവള്‍ക്കു തോന്നി. ദാനിയേലിന്റെ കല്ലറയുടെ തിളക്കംനഷ്ടപെട്ടിരിക്കുന്നു അതില്‍ കൊത്തിവെച്ച ' lovingmemory' എന്ന വാചകത്തില്‍ പായലിന്റെ സമര്‍ഥമായനീക്കം മരിയ ശ്രെധിച്ചു. അവിടവിടെയായി വീണുകിടക്കുന്ന മന്ദാര പുഷ്പങ്ങള്‍ മഞ്ഞിനോടു ചേര്‍ന്ന് ജീര്‍ണതപരത്തുന്നു, ഒപ്പം ബോഗന്‍ വില്ലയുടെ സുഗന്ധവും . "വേണ്ട ഇതൊന്നും എടുത്തു മാറ്റേണ്ട" മരിയ ചിന്തിച്ചു ധനിയെലിനു പൂക്കള്‍ വലിയ ഇഷ്ടമാണ്. രണ്ടു മെഴുകുതിരികള്‍ അവള്‍ കത്തിച്ചു വെച്ച് പ്രാര്‍ഥിച്ചു. കുഞ്ഞ് അവളുടെപ്രവര്‍ത്തികള്‍ അത്ഭുതമെന്നോണം നോക്കി കണ്ടു. അടഞ്ഞ അവളുടെ മിഴികളില്‍ മെഴുകുതിരി വെട്ടംചാഞ്ചാട്ടം നടത്തി. കുഞ്ഞ് അവളുടെ സാരിത്തുമ്പില്‍ പിടിച്ചു വലിക്കുന്നുണ്ട്. പ്രാര്‍ത്ഥന കഴിഞ്ഞ് മരിയ ഒരുപൂച്ചെണ്ട് കല്ലറകകു മേലെ വെച്ച് തിരിഞ്ഞു നടന്നു. മെഴുകു തിരി കത്തുന്നുണ്ട് നല്ല തീഷ്ണതയോടെ തന്നെ. ഒഴുകിയെത്തിയ കാറ്റ് ഒന്നുകൂടെ പൂകളുടെ ഗന്ധം പരത്തി. അത് ദാനിയേലിന്റെ ആത്മാവിന്റെ സ്പര്ശനമാനെന്നു അവള്‍ക്കു തോന്നി. നീണ്ട വഴികടന്നു എത്തിയപ്പോള്‍ പന്തലിച്ചു നിന്ന ഒരു ബോഗന്‍ വില്ല, പൂക്കള്‍ പൊഴിച്ചു. കുട്ടി അതിലൊന്ന് കുനിഞ്ഞെടുത്ത് മന്ദം മന്ദം മരിയയെ അനുഗമിച്ചു....

------------ (വിനു)----------