Sunday, 5 September 2010

കണ്ണീരിന്‍റെ കനവ്‌

ഒരു പ്രഭാതത്തില്‍ സൂര്യനോടൊപ്പം
മഞ്ഞു കണമായി പൊഴിഞ്ഞു, കടലിന്റെ
അഗാധതിലേക്ക് വന്നതാണ് നീ!
വെറുതെ..., ഒന്നും മോഹിക്കാതെ,
പവിഴ പുറ്റുകള്‍ക്കിടയില്‍ ,ഒരു മൃദു-
സ്പര്‍ശമായി നീ ഇഴഞ്ഞു നീങ്ങുന്നു..
പക്ഷെ, ഈ കടലിനൊരു നാള്‍ നിന്നെ
വേണ്ടങ്കിലോ?
മാപ്പ് പോലും പറയാതെ പുറത്താകുമോ
എന്നു നീ ഭയക്കുന്നു..!
കാരണം, ഇവിടെ നീ അഭയാര്‍ഥി ആണല്ലോ?
നിനച്ചിരിക്കുക , നീ :-
പെടുന്നനെ ഉള്ള കല്പനകളെ ,
സ്വയം അനുഭവിക്കാന്‍ പോകുന്ന,

പേരറിയാത്ത നോവിനെ
,
വാക്കുകളുടെ മൌനത്തെ ...
അടുത്ത പ്രഭാതത്തില്‍
നീ അഗ്നിയായി എരിഞ്ഞടങ്ങുക..
കണ്ണീരിനു കനവുകള്‍ പാടില്ല..
അനശ്വരമായ മോഹങ്ങളും വേണ്ട..

................(വിനു)...........









ഓണം

ഓണം കഴിഞ്ഞു, ഓണ പൂക്കള്‍ കൊഴിഞ്ഞു
ഞാറ്റുവേലക്കിളികള്‍ കതിരുകൊത്തി പറന്നകന്നു
തിരുവാതിരയും ആവണിയും എനിയുമെത്തും..
ഇനി വേരോടെ ഈ മണ്ണില്‍ നിന്നും
പറിച്ചു കളയേണ്ടത്‌ ഓര്‍മ്മകള്‍ മാത്രം
അത്ത പൂക്കളം ഒരുക്കിയ മുറ്റവും,
വിളക്കുതെളിഞ്ഞ തിരുവാതിരകളും
മാത്രകൊണ്ടു മറഞ്ഞുപോയ
സന്തോഷത്തിന്‍റെ ഓര്‍മ്മകള്‍ മാത്രം!
ഇനി ഉള്‍വലിഞ്ഞു മടങ്ങുക മാത്രമേ വേണ്ടൂ....

.........(വിനു)...........



Saturday, 4 September 2010

വീട്

എന്‍റെ വീടെനിക്ക് സങ്കല്‍പ്പിക്കാന്‍
കഴിയാത്ത സ്വര്‍ഗമായിരുന്നു
മഴപോലെ പെയ്ത സ്നേഹം
എന്നെ നനയ്ക്കാത്ത ദിവസങ്ങളില്ല
അന്ന്, പെയ്തത് നിലാമാഴയെങ്കില്‍
എന്ന് അത് വേനലിന്‍റെ കാഠിന്യം
ഉളവാക്കുന്നു..
വേര്‍പിരിയല്‍ നടക്കുന്നത്
നിമിഷങ്ങള്‍ കൊണ്ടാണ്!
ഓടി നടന്നു വഴക്കിടുന്നത്
യുദ്ധത്തില്‍ തോറ്റ പടയാളികളെ പോലെയാണ്
ആരും തിരക്കാത്ത സുഖവിവരങ്ങള്‍
സ്വയം ഞാന്‍ കുഴിച്ചുമൂടുന്നു
മറന്നുകൊണ്ടല്ല,ഓര്‍ക്കാതിരിക്കാന്‍
ഇതാണ് എന്‍റെ സ്വര്‍ഗമെന്നു കുറിച്ച
കൈവിരലുകള്‍ ഇന്ന് -
സ്വര്‍ഗം തേടി അലയുകയാണ്
വെറുതെ അലയുകയാണ്...


അക്ഷരതെറ്റ്

'സ്നേഹിക്കുക' എന്നത് അക്ഷരതെറ്റൊടെ
ഞാന്‍ കുറിച്ച ഒരു വാക്കാണു
തടസമില്ലാത്ത ഇടവേലകളിലൂടെ
അത് ഊര്‍ന്നുഇറങ്ങുന്നത്
ഞാന്‍ പോലും അറിയാത്ത
എന്‍റെ സങ്കേതങ്ങളിലേക്ക് ആണ്
മഷി വറ്റി പഴകിയ തൂലികയില്‍
ഞാന്‍ തിരഞ്ഞത്, അക്ഷരങ്ങളെയാണ്‌
തെറ്റുമെന്നു ഉറപ്പെങ്കിലും -
നീ ഉച്ചരിക്കാന്‍ വിതുമ്പി നില്‍ക്കുന്ന
എന്‍റെ സ്നേഹാക്ഷരങ്ങളെ...
ഒടുവില്‍ ഹൃദയ രക്തം കൊണ്ടെഴുതിയ
ചില വാക്കുകളെ മാത്രമാണ് ഞാന്‍ കണ്ടത്
അതെന്നെ വേദനയുടെ വായ്‌ -
പിളര്‍ന്നു ഗ്രഹിക്കുന്നത് ഞാര്ന്‍ അറിയുന്നു!
അതില്‍ നീ വിഷം പുരടിയിട്ടുണ്ടോ
എന്ന് ഞാന്‍ ഭയക്കുന്നു
എന്‍റെ വാക്കുകള്‍ക്കു വീണ്ടും
അക്ഷരത്തെറ്റ്..


Friday, 3 September 2010

ദാരിദ്ര്യം

എന്നും കാണുന്ന സ്വപ്നങ്ങള്‍ക്ക്
ദാരിദ്ര്യം പിടിപെട്ടിരിക്കുന്നു
ജീവന്‍റെ അണുക്കള്‍ ആര്‍ത്തിയോടെ
അലറി കരയുന്നു...
അതെന്‍റെ ആത്മാകളുടെ ഗദ്ഗദമായി
ഒരു ദിശയിലേക്കു തുറന്നു വിടാം
നിങ്ങള്‍ കേള്‍ക്കുന്നുണ്ടോ ആ ശബ്ദം?
ഇല്ല! കേള്‍ക്കില്ല..
സദാ ശിക്ഷ വിധിക്കുന്ന നിങ്ങളുടെ
നാവുകള്‍ക്ക് അതിന്‍റെ പരിഹാരമില്ല
നിങ്ങള്ക്ക് സ്വപ്നങ്ങളില്ല, ദുഖവും ഇല്ലാ ..
ഭീതി ജനിപ്പിക്കുന്ന ചിരിക്കു മാത്രം
ഉടമയായവരെ--
കഴുകി കളയുക ഈ പഴകിയ
മുഖചായം
പിന്നെ , ദാരിദ്ര്യം പിടിപെട്ട വിലാപങ്ങള്‍ക്കായി
നിശബ്ദമായി ഒരു നിമിഷം
കാതോര്‍ക്കുക..


നിഴലിന്‍റെ നടനം

നിന്‍റെ ചുംബനങ്ങളില്‍ തങ്ങിയ
വിയര്‍പ്പില്‍ എന്‍റെ
മാനസം ഓരോ നിമിഴവും തണുത്ത്
അലിയുന്നു!
അണിനിരത്തിയ വാക്കുകള്‍
കാതുകളില്‍ , സ്വര സംഗീതം
നിറക്കുന്നു ,
നിന്‍റെ വളര്‍ത്തു കിളികള്‍ കൂട്ടമായി
എന്‍റെ താഴ്വാരങ്ങള്ളില്‍
കൂടുവെക്കുന്നു!
അകന്നു പോയ നീ എത്താന്‍
വൈകുന്ന ഓരോ നിമിഷവും
ഈ പാഴ് ജന്മം മരിച്ചു വീഴുന്നു
അതെല്ലാം അറിഞ്ഞിട്ടും
ഓരോ സന്ധ്യയും, പകലുകളും
എന്നെ മറക്കാനുള്ള പുതപ്പായി
നീ എടുത്തു അണിയുകയാണോ?

..........(വിനു)......

അന്തരംഗം

കിനാക്കളിന്നു പാതാളങ്ങളിലേക്ക്
താഴ്ന്നു പോകുന്ന
ഒന്നോ രണ്ടോ കുമിളകലാണ്
വേരുറച്ചു പടരാന്‍ കഴിയാത്ത
വെറും പേര് മാത്രമുള്ള
വൃക്ഷമാണ് ശരീരം;
മുറിപെടുത്തിയാല്‍ ചിതറുന്ന രക്തം,
ആ കുമിലകളെയും പൊട്ടിച്ചു
മനസ്സിനെ ഭേദിച്ച്, ചാലുപോലെ -
ഒഴുകി പോകുന്നു ..
അന്തരംഗംങ്ങളിലേക്ക് എങ്ങോട്ടെന്നില്ലാതെ..