അതെ, ഇവര്‍ വിളക്ക് തെളിയിക്കാത്തവര്‍
പാവം സുന്ദരി പെണ്ണുങ്ങള്‍
പകലില്‍ ചക്ര വണ്ടിയില്‍
ദൈവങ്ങളുടെ പ്രതിമകള്‍ വില്‍ക്കുന്നു..
രാത്രി, നാല്' ചക്രത്തിന്' വേണ്ടി
പ്രതിമയായി ഉറഞ്ഞ്-
നാട്ടു ദൈവങ്ങളുടെ ദാസിയാവാന്‍
വിധിക്കപെട്ടവര്‍ !!.
പ്രേമോദാരനായ കൃഷ്ണനുണ്ട് , വിഖ്നം
തീര്‍ക്കാന്‍ ഗണപതിയും ഉണ്ട്
വില പേശിയാല്‍ 'ഉടഞ്ഞു' പോകുമോയെന്ന്
ആദ്യമേ ചോദിക്കുന്നു പലരും
കോപം വന്നിട്ടുമവള്‍
ശ്രിങ്ങരിച്ച് കുനിഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്നു
അറിയാത്ത ശരീരങ്ങള്‍ക്ക്
മെത്തയായി അവള്‍ ഇരുട്ടില്‍ നിവര്‍ന്നു വീഴുന്നു
രഹസ്യ രോമങ്ങള്‍ പിഴുതെടുക്കുംപോഴുള്ള
വേദനയാണ് സുഖമെന്ന് സ്വയം-
വിശ്വസിപ്പിച്ച് ആഴത്തിലോടുന്ന കണ്ണുകളില്‍
എന്നും സ്വപ്നം നിലനിര്‍ത്തി..
മൂകുത്തി അണിഞ്ഞ് വേഷം മാറി
മാറ്റ് കൂട്ടുന്ന മേനിയെ സ്വയം
തയ്ച്ചു ഉടക്കുന്നവള്‍,ദാസി
ഇവള്‍ വില്പനക്കാരി,വിലയില്ലാതെ ആവുന്നവള്‍
ദൈവത്തെ സൃഷ്ടിച്ചിട്ടും
വിളക്ക് തെളിയിക്കാന്‍ മറന്നവള്‍..
ഇരുട്ടിനെ മാത്രം കണ്ണടച്ചുകൊണ്ട്-
പുണര്‍ന്നു പ്രണയിച്ചവള്‍ ...
രാത്രിയില്‍ രഹസ്യമായി അവളെ -
സമീപിച്ചവര്‍ ഉള്ളില്‍ നിന്നും വിളിച്ചു പറഞ്ഞു
"കള്ളികള്‍,പേരും ഊരും ഇല്ലാത്ത അവറ്റകള്‍ . ..."
..........(വിനു) ..........
ഓ, എന്‍റെ തുഷാര മേഘമേ,
ഇന്നെത് ശിഖരത്തില്‍ കൂട് വെച്ചു നീ?
മൂകമായി അങ്ങ് അകലെ നില്‍ക്കുകയോ
ആര്‍ദ്രത തഴുകിയ മനസ്സില്‍, നിന്‍റെ
കറുപ്പ് വീണ കല്മഷം ചൊരിയുന്ന
കണ്ണുകളുമായി..
ഏകാന്തമായ ഇടനാഴിയില്‍ ഞാന്‍ ഇരിക്കുന്നു
പടര്‍ന്നു ഒഴുകുന്ന ഈ ജലരേഖകള്‍
നിന്‍റെ മൃദുല സ്പര്‍ശം കൊതിക്കുന്ന പോലെ
ശൈത്യം പൊതിഞ്ഞ മാറാപ്പു മാറ്റി..
മെല്ലെ,വളരെ മെല്ലെ നിശബ്ദമായി
നീ എത്തുമോ?
എന്നിട്ടും:--
'മഴകാറിന്‍റെ കറുപ്പ് നിറഞ്ഞ എന്‍റെ
ഹൃദയത്തുള്ളികള്‍ കടലാസ്സു താളില്‍ വെറുതെ
ചിതറി വീഴുന്നു, എന്തിനെന്നില്ലാതെ
മഴ പെയ്യാന്‍ കഴിയാതെ നില്‍ക്കുന്ന
ഒരു വര്‍ഷ കാലം പോലെ...
..........(വിനു).........
നിശയുടെ ഈറന്‍ അഴിച്ചു ഉണങ്ങാനിട്ട
ഒരു സായം സന്ധ്യയില്‍
മെല്ലെ വന്ന കാറ്റ്, ചില ഓര്‍മകളെ
ഇക്കിളിപെടുത്തി...
കൂടണയാത്ത പറവകള്‍
താഴ്വാരകള്‍ക്കും അക്കരെ ,പറന്നു ഇറങ്ങുമ്പോള്‍
മഞ്ഞും, പൂവും പ്രണയതുരങ്ങളായ
മോഹങ്ങള്‍ കൈമാറി
ദൂരെ സൂര്യന്‍ അലയടിക്കുന്ന
കടലിന്‍റെ ചക്രവാളങ്ങളില്‍ ഒരു-
കെടാവിളക്കായി തെളിഞ്ഞു നിന്ന് കത്തിയതും
വെള്ളരി പ്രാവുകള്‍ കുറുകിയതും
എല്ലാത്തിനും സാക്ഷിയായി മാത്രമായിരുന്നോ?
.... ( വിനു)...
ഇല ചാര്‍ത്തിലൂടെ ഒഴുകിയെത്തിയ
സ്നേഹബാഷ്പം
മിഴികളിലോതുങ്ങിയ നദിയില്‍
മെല്ലെ പതിച്ചു..
കുളിര്‍ കൊണ്ട നദിയുടെ മേനിയാകെ
ഇലകളുടെ ചാഞ്ചാട്ടം ഏറ്റുവാങ്ങി
സ്വപ്നങ്ങളില്‍ മോഹതിന്‍റെ
നഖക്ഷതം പതിഞ്ഞു..
ഒഴുകി നിറയാന്‍ ആത്മാകള്‍ വഴി കാണിച്ചു..
ഇരുണ്ട മനസ്സ് വെയിലായി ഉദിച്ചില്ല
ഇടറിയ ശബ്ദം സ്വരമായി മാറിയില്ല
മേനി തണുത്തു, അധരങ്ങള്‍ വിളര്‍ത്തു ...
വൈകിയറിഞ്ഞു...
'ആ നദിക്കു ഒഴുകാന്‍ പരിമിതികള്‍ ഏറെ
മിഴികള്‍ അടഞ്ഞു നടനം കഴിഞ്ഞു
നദി വറ്റി, സ്നേഹ ബാഷ്പം
എന്നെന്നേക്കുമായി കാറ്റില്‍ അലിഞ്ഞു...
..........(വിനു)..........
ഇതാ എന്‍റെ അവസാനത്തെ
ജീവാണുവുംവിളിയ്കുന്നു..
യവനിക മറയ്കാത്ത മനസ്സിനെ
കേള്‍കാന്‍ കഴിയാത്ത രോധനങ്ങളെ
അത് ആര്‍ത്തിയോടെ ഇഴഞ്ഞു
ശരീരത്തില്‍ പടരുന്നു..
നിങ്ങളുടെ സിരകളില്‍, മൃദുല തലങ്ങളില്‍-
തലോടലായി, പുഞ്ചിരിയായി ഉയിര്‍ക്കും
യവ്വനങ്ങളില്‍ പേരില്ല വള്ളിയായി തളിര്‍ത്തു
"അഹം" എന്ന വൃക്ഷത്തിന്‍റെ നഗ്നതയെ മറയ്ക്കും..
വെട്ടി മാറ്റാനും, പറിച്ചുകളയാനും
കഴിയാത്ത,പൂക്കള്‍ പൊഴിച്ച്
ഉന്മത്തമായ സുഗന്ദം പരത്തും..
എന്‍റെ അവസാന ജീവാണുവും നിലക്കും വരെ...
.... (വിനു)......
ആര്‍ദ്രമാം നീലിമ പുതച്ചു
എന്‍റെ സ്വസ്തമാം കൂടാരത്തില്‍
വന്ന് അണഞ്ഞത് എന്തിനായി?
വിട പറയുമാവാം എന്‍റെ
തരളമാം തളിരിതല്‍ നുള്ളി ഒരുനാള്‍..
പൊലിയും കിനാവുകള്‍ കൂടെയെത്തും
നിന്‍ നിഴലായി മന്ദം... മന്ദം..
നേര്‍ത്തു പോകുന്ന സന്ധ്യയും
പറന്നകലും പറവകളും-
പിറകെവിളിച്ചു അണക്കില്ലോരിക്കലും,
നമ്മുടെ നിര്‍ദയാമാം മൌനങ്ങളെ..
അകലെ മഞ്ഞു തുടങ്ങുമ്പോള്‍
മിഴികള്‍ തുളുമ്പുന്നത്‌ അറിയാതിരിക്കാന്‍
മഴക്കാറുകളായി പൊതിയും എന്‍റെ
മായാത്ത സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ ....
........(വിനു).....
ഓളം വറ്റിയ തീരങ്ങളില്‍
മൂകം ഉറങ്ങും നീര്‍ പൂക്കളെ
നിങ്ങളുടെ ഉള്ളിലോളിപ്പിക്കും മോഹങ്ങളേ
രാവിന്‍റെ മൌനങ്ങള്‍ക്ക് കടം കൊടുക്കുന്ന പോലെ
ജീവനില്‍ ഉദിക്കാന്‍ വെമ്പി നില്‍ക്കും
സ്വപ്നങ്ങളെ കാണുന്നുവോ?
അത് മരീചികയില്‍ നിറയുമ്പോള്‍ വാടിപോകരുത്
വെയില്‍ ഉദിക്കും വരെ..
നിന്‍റെ മിഴികള്‍ക്കും, മനസ്സിനും കിനാവുകള്‍
കാണാന്‍ കഴിയുന്നത്‌ വരെ
പ്രനയാതുരനായ രാവ്
മൃദുലമാം ദാലങ്ങളെ ചുണ്ടുകളാല്‍
അടര്‍ത്തി എടുക്കും വരെ
കാത്തിരിക്കുക..
ഒഴുകി ഒഴുകി വരും ജലബിന്ധുകള്‍
നിന്നരികിലെത്തി ഓളങ്ങള്‍ ഉണര്‍ത്തും
അതിന്‍റെ ലാളനത്താല്‍ പുതു ദളങ്ങള്‍
നിന്നില്‍ തളിര്‍ക്കും..
നിങ്ങളെ കണ്ട്‌ ഈ രാവും നിലാവും
എന്നെന്നേക്കുമായി മതിമറക്കാട്ടെ..
..........(വിനു).........
