കൂടാറിയാത്ത കിളി ....

നിനക്ക് ഞാനൊരു ഭാരമായിരുന്നു എന്നും..
എന്‍റെ സ്നേഹ ചഷകം ഞാന്‍ നിറചപ്പോള്‍ ,
അത് നീ തട്ടി തെറിപിച്ചത് എന്തിനാവം?
മനസ്സ് മറയ്കപെടാതിരിക്കാന്‍
നീ അത് ഇറക്കി വെച്ചത് ,
എന്റെ ഹൃദയത്തിലാണ് ...
എപ്പോള്‍ അത് പേറുന്നത് ഞാന്‍ തനിച്ചാണ്..
പറഞ്ഞറിയിക്കാന്‍ കഴിയാത്ത ഭാരം
ഇനി ഏതു കൂട്ടില്‍ ഒതുക്കണം
കൂടാറിയാത്ത കിളിയെ പോലെ..

അത്മബലി..

കുറുകെ നടന്നതിലാവണം,
നമ്മള്‍ എന്തിനോ കണ്ടത് ..
നീ ഉറങ്ങിയതിനാലാവണം ,
ആ ശബ്ദം പിന്നെ കേള്‍ക്കാത്തത്..
വരഞ്ഞ ചിത്രങ്ങളും,ചിതലെടുത്ത ഓര്‍മകളും
തെളിഞ്ഞു നില്‍ക്കുമ്പോള്‍
മറച്ചുപിടിക്കാന്‍ ഇനി എന്താണ് നമുക്കിടയില്‍?
ഒരു വിലയില്ലാത്ത -
ഓര്‍മ്മകളും,ദുഖങ്ങളും മാത്രം
ബലികൊടുത്ത ചാരം പോലെ..
അത് ഞാന്‍ ഏതു നദിയിലാണ് ഒഴുകി കളയേണ്ടത്‌??

പൂവിന്‍റെ നോവ്‌ ...

ഈ സ്നേഹം നിനക്ക് വെറുമൊരു
തണുപ്പ് ആയിരുന്നെങ്കില്‍ എന്തിനി
താഴ്വരകളില്‍ നമ്മള്‍ വെറുതെ കൂട് കൂട്ടി?
ഈ സ്നേഹം നിനക്കൊരു ചിരി മാത്രമായിരുന്നെങ്കില്‍
എന്തിനി ഈ ചഷകങ്ങള്‍ ഞാന്‍ നിറച്ചു തന്നു?
കാറ്റേ നിനക്ക് എന്‍റെ മണം മാത്രം മതിയെന്നോ?
പിന്നെ, എന്തിനെന്നെ നീ എത്രനാള്‍ പുല്‍കി?
വാടാറായി കാറ്റേ ഞാന്‍ വാടറായി
വിരിഞ്ഞ നാള്‍ അല്ലാതെ നീ വന്നില്ലിതുവഴി
ഇല്ലിനി, താങ്ങുവാന്‍ വയ്യ ചില്ലകള്‍ക്ക്
എന്‍റെ ഭാരം...
മൂന്ന് നാള്‍ കൊണ്ടു
യവ്വനം എന്നില്‍ നിന്ന് പോയിരിക്കുന്നു ,
ഋതു മാറി വന്നിരിക്കുന്നു..
ചുംബിക്കുവാന്‍ കാര്‍വണ്ടും വന്നില്ല..
പൂജക്ക്‌ പോലും എടുത്തില്ല ഇതുവരെ ,
വരില്ലേ കാറ്റേ നീയെങ്കിലും, എന്‍റെ നിറയും
മരന്ദം തൂകരായ് .. എന്നെ നിന്‍റെ
ഇത്തിരി കുളിരാല്‍ പുല്കിയെങ്കില്‍,
മറു ജന്മം വസന്തമായ്‌ പിറന്നേനെ...
വരില്ലേ കാറ്റേ നീ വരികയില്ലേ ?

'കവിത'യോട് .......

നമ്മുടെ പ്രണയം ജനിച്ച നാള്‍
എത്ര പ്രണയങ്ങള്‍ മരിച്ചിരിക്കും..
മനസ്സിന്റെ ഏതു ഭാവങ്ങളില്‍ നിന്നാണ്
നിന്നെ ഞാന്‍
ചങ്ങലയി പുറത്തേക്കു വലിച്ചു എടുത്തത്‌?
പിന്നെ ഞാന്‍ നിരത്തിയ വാക്കുകള്‍ കൊണ്ടാണല്ലോ
നീ പാദസ്വരങ്ങള്‍ തീര്‍ത്തത്?
നൃത്തം തുടങ്ങിയത്..
നിന്നിലേക്ക്‌ ഇഴഞ്ഞു നീങ്ങി മടങ്ങിപോകുംപോള്‍
ശരീരം കൊണ്ട് ഞാന്‍ സമ്പന്നനും
മനസ്സ് കൊണ്ട് പ്രമാണിയുമായ് തീര്‍ന്നു..
പകരം കിട്ടിയ നിര്‍വൃതി,എന്റെ ജന്മങ്ങളുടെ സുകൃതമായ്..
മന്നസില്‍ അലങ്ങരിച്ചു മഷി കൊണ്ട് പടര്‍ത്തി....
ശൈത്യം തൊടാതെ, ഓരോ റിതുകളിലും-
സ്നേഹത്തിന്റെ തൂവാലയില്‍ പോതിഞ്ഞിരുന്നല്ലോ?
വസന്തത്തില്‍ കൊഴിഞ്ഞ പൂക്കള്‍ ചൂടിച്ചു
മഴ കാണിച്ച് പുളകം കൊള്ളിച്ചു..
മനസ്സിന്റെ അന്തര്‍ലീനതയില്‍
നമ്മള്‍ ഒരുമിച്ചു ഒഴുകി , തടുക്കുകളില്ലാതെ...
സ്പടിക താളങ്ങളില്‍ തെളിങ്ങു നിന്നത്
നമ്മുടെ മുഖങ്ങള്‍അല്ലെ?
എന്നും വാചാലതകളുടെ അതിര്‍ത്തി-
രേഖകളില്‍ നിന്നെ ഞാന്‍ തടഞ്ഞു വെച്ച്
ഒരു മൌനമായ് തുറന്നു വിട്ടു..
ശരിക്കും നമ്മളായിരുന്നല്ലോ,
ലോക സമ്മതി നേടിയ നിത്യ പ്രണയികള്‍...?
ഈ പ്രേമം മരിക്കുന്ന നാള്‍
ഭൂമിയില്‍ ഇനിയെത്ര പ്രേമം ജനിക്കും????

ജന്മങ്ങള്‍ പറഞ്ഞത്..

സ്മ്രിതികള്‍ മനസ്സില്‍ താഴിട്ടു പൂട്ടിയിട്ടു
എന്നലറിയാം നിനക്ക് അതിന്‍റെ താക്കോല്‍-
ഒളിപ്പിച്ച കൂട്..
ജന്മാന്തരങ്ങള്‍ക്ക് അപ്പുറം വീണ്ടും
ഞാന്‍ കണ്ടപ്പോള്‍
ഒരായിരം താക്കോല്‍ കൂട്ടം നിന്‍റെ പക്കല്‍
ഹോ, പണിപെട്ട് പോയി ഞാന്‍ എന്റേതു
ഒന്ന് കണ്ടെത്താന്‍ ..
ഇനിയത് വലിച്ചെറിയാം,അല്ലെങ്കില്‍ മൂടിവെയ്ക്കാം
പിന്നെ, വെറുതെ മറഞ്ഞു നില്‍ക്കാം
കാണാതിരിക്കാന്‍ ഞാന്‍ എന്‍റെ
കണ്ണട എന്നേക്കുമായ് ഊരിവയ്ക്കാം,,
പക്ഷെ,മനസ്സില്‍ പൂട്ടിവെച്ച
സ്മ്രിതിപേടകം ഉടച്ചുകളയാന്‍
ഏതു ജന്മതിലാണ് നമുക്ക് കഴിയുക?

----------------

ജലച്ചായങ്ങള്‍

എന്തിനാവം പക്ഷികള്‍ കൂട്ടമായ്‌
പറക്കുന്നത്?
എന്തിനാവം ഇരുട്ടിനെ താങ്ങി നിര്‍ത്താന്‍
ഈ പൂര്‍ണ ചന്ദ്രന് കഴിയാതെ വരുന്നത്?
എന്തിനാണ് സായാഹ്നങ്ങള്‍ നിമിഷങ്ങളില്‍ .
തേങ്ങി കരുന്നത്?
കഴിഞ്ഞ ദിവസങ്ങളിലെ വാചാലതകള്‍ക്ക്
ഇന്നു പ്രസക്തിയില്ല.
ഇന്നലെ
വരച്ച ചിത്രങ്ങള്‍
ഇന്നു പഴയതാകുന്നു..
നിറം മങ്ങുന്നു,ജല ചായങ്ങള്‍ പടരുന്നു
ഇനി വരാന്‍ പോകുന്നതാണ് പകല്‍..
ആ പകലില്‍ പൂര്‍ണചന്ദ്രന്‍
മറക്കപെടാതെ പ്രകാശിച്ചു നില്‍ക്കും
തീര്‍ച്ച...

ഗതി...

കെടാന്‍ പോകുന്ന വിളക്ക്,
കാറ്റിന്റെ ഇരിപ്പിടങ്ങളില്‍ ഉലാത്തുമ്പോള്‍
ഇരുട്ടിന്റെ അവസാനത്തെ കരങ്ങളില്‍
അഭയം തേടി പോകുന്നു..
നിമിഷങ്ങളോട് മല്ലടികുന്ന വെളിച്ചം,
മുഖം ഉയര്‍ത്തി ചോദിക്കുന്നു ,
"ഗതി ഉണ്ടോ?"
നീ പോകുക ,ഇരുട്ടിന്റെ
അവസാനത്തെ കണികകളില്‍, ഒളിച്ചിരിക്കുക
പൊട്ടുന്ന തന്മാത്രകളില്‍-
എല്ലാം സമന്വയിപിക്കുക ...
ഇരുട്ടിനെ പ്രണയിക്കാന്‍ പഠിക്കുക
വെളിച്ചം കണ്ട ലോകതിലെത്
എല്ലാം മിഥ്യ ,നശ്വരം..
മറക്കുക,ത്യെജിക്കുക,
ജന്മാന്തരങ്ങള്‍ക്ക് വീണ്ടും വെളിച്ചമേകാന്‍ ...
അതാണ് നിന്റെ "ഗതി "......