'കവിത'യോട് .......

നമ്മുടെ പ്രണയം ജനിച്ച നാള്‍
എത്ര പ്രണയങ്ങള്‍ മരിച്ചിരിക്കും..
മനസ്സിന്റെ ഏതു ഭാവങ്ങളില്‍ നിന്നാണ്
നിന്നെ ഞാന്‍
ചങ്ങലയി പുറത്തേക്കു വലിച്ചു എടുത്തത്‌?
പിന്നെ ഞാന്‍ നിരത്തിയ വാക്കുകള്‍ കൊണ്ടാണല്ലോ
നീ പാദസ്വരങ്ങള്‍ തീര്‍ത്തത്?
നൃത്തം തുടങ്ങിയത്..
നിന്നിലേക്ക്‌ ഇഴഞ്ഞു നീങ്ങി മടങ്ങിപോകുംപോള്‍
ശരീരം കൊണ്ട് ഞാന്‍ സമ്പന്നനും
മനസ്സ് കൊണ്ട് പ്രമാണിയുമായ് തീര്‍ന്നു..
പകരം കിട്ടിയ നിര്‍വൃതി,എന്റെ ജന്മങ്ങളുടെ സുകൃതമായ്..
മന്നസില്‍ അലങ്ങരിച്ചു മഷി കൊണ്ട് പടര്‍ത്തി....
ശൈത്യം തൊടാതെ, ഓരോ റിതുകളിലും-
സ്നേഹത്തിന്റെ തൂവാലയില്‍ പോതിഞ്ഞിരുന്നല്ലോ?
വസന്തത്തില്‍ കൊഴിഞ്ഞ പൂക്കള്‍ ചൂടിച്ചു
മഴ കാണിച്ച് പുളകം കൊള്ളിച്ചു..
മനസ്സിന്റെ അന്തര്‍ലീനതയില്‍
നമ്മള്‍ ഒരുമിച്ചു ഒഴുകി , തടുക്കുകളില്ലാതെ...
സ്പടിക താളങ്ങളില്‍ തെളിങ്ങു നിന്നത്
നമ്മുടെ മുഖങ്ങള്‍അല്ലെ?
എന്നും വാചാലതകളുടെ അതിര്‍ത്തി-
രേഖകളില്‍ നിന്നെ ഞാന്‍ തടഞ്ഞു വെച്ച്
ഒരു മൌനമായ് തുറന്നു വിട്ടു..
ശരിക്കും നമ്മളായിരുന്നല്ലോ,
ലോക സമ്മതി നേടിയ നിത്യ പ്രണയികള്‍...?
ഈ പ്രേമം മരിക്കുന്ന നാള്‍
ഭൂമിയില്‍ ഇനിയെത്ര പ്രേമം ജനിക്കും????

ജന്മങ്ങള്‍ പറഞ്ഞത്..

സ്മ്രിതികള്‍ മനസ്സില്‍ താഴിട്ടു പൂട്ടിയിട്ടു
എന്നലറിയാം നിനക്ക് അതിന്‍റെ താക്കോല്‍-
ഒളിപ്പിച്ച കൂട്..
ജന്മാന്തരങ്ങള്‍ക്ക് അപ്പുറം വീണ്ടും
ഞാന്‍ കണ്ടപ്പോള്‍
ഒരായിരം താക്കോല്‍ കൂട്ടം നിന്‍റെ പക്കല്‍
ഹോ, പണിപെട്ട് പോയി ഞാന്‍ എന്റേതു
ഒന്ന് കണ്ടെത്താന്‍ ..
ഇനിയത് വലിച്ചെറിയാം,അല്ലെങ്കില്‍ മൂടിവെയ്ക്കാം
പിന്നെ, വെറുതെ മറഞ്ഞു നില്‍ക്കാം
കാണാതിരിക്കാന്‍ ഞാന്‍ എന്‍റെ
കണ്ണട എന്നേക്കുമായ് ഊരിവയ്ക്കാം,,
പക്ഷെ,മനസ്സില്‍ പൂട്ടിവെച്ച
സ്മ്രിതിപേടകം ഉടച്ചുകളയാന്‍
ഏതു ജന്മതിലാണ് നമുക്ക് കഴിയുക?

----------------

ജലച്ചായങ്ങള്‍

എന്തിനാവം പക്ഷികള്‍ കൂട്ടമായ്‌
പറക്കുന്നത്?
എന്തിനാവം ഇരുട്ടിനെ താങ്ങി നിര്‍ത്താന്‍
ഈ പൂര്‍ണ ചന്ദ്രന് കഴിയാതെ വരുന്നത്?
എന്തിനാണ് സായാഹ്നങ്ങള്‍ നിമിഷങ്ങളില്‍ .
തേങ്ങി കരുന്നത്?
കഴിഞ്ഞ ദിവസങ്ങളിലെ വാചാലതകള്‍ക്ക്
ഇന്നു പ്രസക്തിയില്ല.
ഇന്നലെ
വരച്ച ചിത്രങ്ങള്‍
ഇന്നു പഴയതാകുന്നു..
നിറം മങ്ങുന്നു,ജല ചായങ്ങള്‍ പടരുന്നു
ഇനി വരാന്‍ പോകുന്നതാണ് പകല്‍..
ആ പകലില്‍ പൂര്‍ണചന്ദ്രന്‍
മറക്കപെടാതെ പ്രകാശിച്ചു നില്‍ക്കും
തീര്‍ച്ച...

ഗതി...

കെടാന്‍ പോകുന്ന വിളക്ക്,
കാറ്റിന്റെ ഇരിപ്പിടങ്ങളില്‍ ഉലാത്തുമ്പോള്‍
ഇരുട്ടിന്റെ അവസാനത്തെ കരങ്ങളില്‍
അഭയം തേടി പോകുന്നു..
നിമിഷങ്ങളോട് മല്ലടികുന്ന വെളിച്ചം,
മുഖം ഉയര്‍ത്തി ചോദിക്കുന്നു ,
"ഗതി ഉണ്ടോ?"
നീ പോകുക ,ഇരുട്ടിന്റെ
അവസാനത്തെ കണികകളില്‍, ഒളിച്ചിരിക്കുക
പൊട്ടുന്ന തന്മാത്രകളില്‍-
എല്ലാം സമന്വയിപിക്കുക ...
ഇരുട്ടിനെ പ്രണയിക്കാന്‍ പഠിക്കുക
വെളിച്ചം കണ്ട ലോകതിലെത്
എല്ലാം മിഥ്യ ,നശ്വരം..
മറക്കുക,ത്യെജിക്കുക,
ജന്മാന്തരങ്ങള്‍ക്ക് വീണ്ടും വെളിച്ചമേകാന്‍ ...
അതാണ് നിന്റെ "ഗതി "......

ചലനങ്ങള്‍

മഴ നനഞ്ഞു തണുത്ത മനസ്സ് ആര്‍ദ്രം
ഞാന്‍ കുത്തോലിച്ചു ഒഴുകുന്ന നദി
നീ തളം കെട്ടി നിന്ന മഹാ സമുദ്രം,
എല്ലാം ശാശ്വതം ..
ഒരു വ്യാഴവട്ട കാലത്തിനു ശേഷം പെയ്യാന്‍-
കൊതിക്കുന്ന മഴയുടെ
ഹൃദയത്തുടിപ്പുകള്‍ എനിക്ക് കേള്‍ക്കാം
നിനക്കോ?
അത് എവിടെയാവം പെയ്തു ഒഴിയുക?
എന്നിലായാല്‍:-
മഴവില്ലിന്റെ മഞ്ചലില്‍ ഞാന്‍ ഒന്ന് ഉയര്‍ന്നു
ഒഴുകും..
നിന്നിലായാല്‍ :-
ഓളങ്ങളെ കൂട്ടാക്കി നിന്നിലേക്ക്‌ അലിയിപ്പിക്കും
നമ്മിലയാല്‍:-
വേര്‍തിരികാനാവാത്ത വര്‍ണമായ് , അത്
മാറികഴിയും.
പിന്നെ ഒന്ന് പെയ്യാന്‍ കൊതിക്കും വരെ
നമ്മില്‍ അത് മറഞ്ഞു നില്‍ക്കും..
അപ്പോഴും എല്ലാം ശാശ്വതം..

അകചമയം

ഈ ദര്‍പണം ഇന്നു ഉടഞ്ഞു പോയിരിക്കുന്നു,
ഇതില്‍ അവസാനം കണ്ട മുഖം
ആരുടെതെന്ന് ഓര്‍ക്കുന്നില്ല,
വഴിയമ്പലം സ്മരണയില്‍ എത്തുമ്പോള്‍
കടന്നുപോകുന്ന വഴികളില്‍
അവസാനത്തെ കാല്പടുലാല്‍
തെളിയുന്നില്ല.....
ഒരു നാള്‍ ഈ മാംസവും അഴുകും,
ഒപ്പം പേറി നടന്ന ഹൃദയം നുറുങ്ങും,
മുഖത്ത് പതിപിച്ച ചിരിമങ്ങും
പിന്നെ,ദര്‍പണം വേണ്ട,
സ്മരണ ഉണര്‍ത്താന്‍ വഴിയമ്പലം വേണ്ട,
നീലിമ പേറി ഉറങ്ങുന്ന കടല്‍
അവസാനത്തെ ഓളങ്ങളെയും-
കരക്കുഅടിപ്പിക്കും..
പിന്നെ,അലിഞ്ഞുതീരാറായ മനസ്സ്
ഒരിടം തേടി അലയും..
ബാകി ഉള്ളതിനെ കാലമൊരു കാറ്റായ് വന്നു..
ദത്തെടുത്തു കൊണ്ടുപോയി
അസ്തമയ ചക്രവാളങ്ങളില്‍ കുടിയിരുത്തും ....

ദൈവതിനോട്..

പൂമ്പാറ്റകള്‍ പൂവിലേക്ക്,
ആകൃഷ്ടരാകുന്ന ആകംഷയോടായിരുന്നു,
ഞാനും എന്റെ അനുയയിലലും നിന്നിലേക്ക്‌,
അഭയം തേടിയത്..
എന്നാല്‍ അഗാദമായ കൂരിരുട്ടില്‍ നിന്നും
ജനിച്ചു വീണു നിന്‍റെ ,
കൊടും വെളിച്ചത്തില്‍ എരിഞ്ഞ് ഒടുങ്ങുന്ന-
വെറും നിമിഷ പ്രാണികളെ പോലെ ആയികഴിഞ്ഞു ..
ഒരു നാള്‍ നിന്നെ പൂജിക്കാനുള്ള
മന്ത്രങ്ങള്‍ ഒന്നും ഞങ്ങള്‍ക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു..
പല തവണ ഞാന്‍ അത് തെറ്റിച്ചു കളഞ്ഞു
ഇന്നു നീ മനസ്സിലാക്കുമോ?
അതെല്ലാം സ്വായത്തമാകിയെന്നു '
ഞങ്ങള്‍ സമര്ധരായിരിക്കുന്നു വെന്ന്?......